Zaman hızla akıp gidiyor. Bazen Belinay’ın doğum
fotoğraflarına bakıyorum hiç hatırlamıyorum neredeyse o zamanlarını. O yüzden
şimdi elimde fotoğraf makinası her halini fotoğraflamaya çalışıyorum. Bakalım
Belinay 17 aylıkken neler yapıyormuş...
-Hala çok konuşma belirtisi yok. Kelimeleri arka arkaya
tekrar ediyorum, çok dikkatli dinliyor ama söylemiyor. Bunda evde olan kişinin
de çok etkisi var. Bence evdeki bakıcı Belinay ile çok sohbet etmiyor. Zaten
yakında dadıyı değiştireceğimiz için şimdilik kafayı fazla takmıyorum.
-Söyleyebildiği kelimeler: Anne, baba, bıcı bıcı, mini, e-
eeee, mama, cik cik, hav, pisi pisi ve lamba. Lamba’yı öğrenmesi eneteresan
oldu, maviyi, sarıyı öğretemezken lambayı nasıl saniyede öğrendi şaşıyorum.
Konuşamadığı ve anlatamadığı duurmlarda ise çığlığı kullanıyoruz. Evde her daim
bir çığlık sesi mevcut. Mi ise ver demek...
-Konuşamasa da eşşek sıpası, her laftan anlıyor. Dişlerimizi
fırçalayalım dediğim zaman koşarak banyoya gidiyor. Otur ayakkabılarını çıkar
dediğimde gayet güzel oturuyor ve ayakkabılarını itina ile çıkartıyor.
Çoraplarını kendi giymeye çalışıyor. Bezini çıkartıyor. Kakasını yapınca
gösteriyor ama hala alt değiştirmek, üst giydirmek problem. Çığlık kıyamet
dakikalar yaşıyoruz.
-Yeni yeni öpmeyi öğrendi. Allahım o nasıl bir duygu nasıl
bir zevk. Öp beni diyince gelip öpüyor ve muck diye ses çıkartıyor. Her zaman
tam zamanında ses çıkmıyor ama bazen öpmeden önce bazen öptükten belirli bir
süre sonra muck sesi geliyor.
-canım yap deyince sarılıyor bi de sırt sıvazlyor. Bayılıyorum
o haline. Geçenlerde bir arkadaşlara gittik. Belinay etrafda özgürce
dolaşıyordu. Hadi gel kucağıma biraz seveyim seni dediler, Beloş’un bir bakışı
ve sırtına tak tak vuruşu vardı ki gülmekten yarıldık. Resmen “hadi canım hadi
başka sefere” der gibiydi.
-Ne kucakta oturuyor 2 dakika ne pusette. Varsın yoksun
gezsin dursun. O enerjiyi nerden buluyor anlayabilmiş değilim. 2 dakika yere
oturup bir oyuncakla oynadığını hiç görmedim. Varsın yoksun gezsin,
karıştırsın, çekmece boşaltsın, yeni birşey görünce “a aaaaaa” desin.
-Gündüz uykularına karşı acayip bir direniş başladı. Uyumamak
için feci inat ediyor. Hal böyle olunca akşamları bayılıyor ama 2 haftadır
gecede 6 defa kalkıp yanına çağırıyor. Bazen kandırıp uyutuyorum ama bazen
yemiyor. Yanıma gelmek istiyor. Mecbur alıyorum. Ona alışacak aman yapma falan
diyenler oluyor, olacak. Ama başka çarem kalmıyor. Sabahları 6:30’da kalkıp işe
gidiyorum. Saat 4:30’da deliler gibi ağlayan bir çocuk hiç çekilmiyor. Üst
köpek dişlerini çıkartmış. Alttlar yolda. Ondan olduğunu tahmin ediyorum.
Göreceğiz bakalım.
-Hala her bulduğu şeyi ağzına atma ve istemediği şeyleri yere
atma huyumuz bitmedi. Demin laf anlıyor dedim ya, bir tek “hayır”dan anlamıyor.
Anlıyor da işine gelmiyor. Uzaktan hayııırrrr dediğimde yüzüme sinsi sinsi bir
bakışı var ki görülmeye değer. Resmen kim takar seni şam babası diyor ya.
-Bazen çizgi film izlesin istiyorum bende o arada işlerimi
toparlayayım diyorum, sadece yarım saat yeter bana. Ama gel gör ki çizgi filmin
suratına bakmıyor. İlgilendiği bişey olursa da 2 dakika sürüyor ve oturarak
değil ayakta izliyor.
-Ceviz, fındık, badem, kuru üzüme bayılıyor. Zeytin
canavarı. Yemeklerini keyfi yerindeyse güzel yiyor. Makarna, kuskusa bayılıyor.
Balığı biraz zor yiyor. Süt ve taze sıklımış meyve suyu çok seviyor. Biberonu
bırakalı zaten bayağı bir zaman oldu. Gece uyanıp acıkırsa biberonla süt veriyorum
ama o da çok seyrek oluyor.
-Mutfaktaysak eline bir kap ve karıştırıcı veriyorum aklı
sıra kabın içinde karıştırıp, sonra ocağa koymaya çalışıp “mama” diyor. Yemek pişiriyor
haspam. Eline cüzdan verince içini açıp (içi boş bu arada) içinden hayali para
uzatıyor. En sevdiği şeyler hala ipad ve iphone. O kilidi büyük özenle açıp
kendisi için indirdiğim aplikasyonları buluyor artık. Diş fırçalarken ben onun
dişleribi fırçalarken, o da benim diş fırçamı alıp benim dişlerimi fırçalıyor.
-Islak mendilleri çıkartıp onlarla yer siliyor. Sonra da o
mendili yemeye çalışıyor.
-Sabahları hiç sersem gibi kalkmıyor. Gözünü açması ile
ayağa dikilmesi arasında geçen zaman sadece 5 sn. Ve güne hep mi (ver) ile
başlıyor. Bunlarda ya başucumdaki telefon ya da onun odasındaki su oluyor.
-Müziğe bayılıyor, kapı gıcırtısında oynuyor.
-Tatlı ile hiç arası yok, tüm gün eline limon versen yiyor.
-Bakıcı sorunumuz hala devam ediyor. Ama şunu biliyorum ki
Türk’lerden illallah geldi. Bu kadar şımarık, kendilerini bişey sanan, yemek
yaparım diyen ama bu kadar lezzetsiz yemek yapan, önceden aaa ben her işi
yaparım diyip işe giren, sonrasında bunlar benim işim değil diyen ama üstüne de
sigorta isteyen bir türkler var herhalde. Beloş’un da çok hareketli bir çocuk
olup haftasonu hiç iş yaptırtmaması, kahvaltı bile hazırlatmaması durumu varken
yatılı bir dadı aramaya karar verdik. Hem ben rahat ederim hem de arkam biraz
toplanır. Ben salak bir insanım çünkü, eve geliyorum 7:30’da, Beloşla ilgilen
giydir, yatır derken zaten saat 9’u geçmiş oluyor. Ondan sonra yemek ye, etrafı
toparla derken kendime ayıracak 2 dakikam olmuyor. Salağım çünkü etrafı
toparlıyorum ertesi gün kadın toplasın değil mi? Yok ben topluyorum işte. Ama o
gerizekalı kendi içtiği bardağı ortada bırakıyor. Bi de eğitimciyim ben demiyor
mu? Salak mısın sen ya? Neyin eğitimcisisin? O zaman git anaokullarında çalış.
Sanki çok şey öğretti Beloş’a. Şimdilik sakin olmaya çalışıyorum yeni birini
bulana kadar. Ama genç, Beloş’la deliler gibi oyun oynayacak, işi gücü
gocunmadan yapacak birini arıyorum. Yabancı olsun mümkünse...
Bizde son durumlar böyle. Her geçen gün Beloş’un gelişimini
ağzımız açık seyrediyoruz. 2 yaş sendromuna da iyice girdik sanırım çünkü
istemediği şey yapılınca, elinden bişey alınınca kendini yerden yere atıyor.
Bakalım gelecek günlerde bizi neler bekliyor olacak?
.jpg)
