3 Haziran 2013 Pazartesi
31 Mayıs 2013 Cuma
içim yanıyor...
Ne zaman nasıl böyle olduk bilemiyorum. İçim gerçekten kan
ağlıyor. Artık ne gazete okuyabiliyorum ne de haber seyredebiliyorum. Her yerde
vahşet, cinayet, hırsızlık, savaş. Yeni bir başlık daha eklendi hayatımıza
biber gazı.
Bir ülkede adalet böyle mi olmalı? P.olis sadece güvenliği sağlayan
bir birim değil miydi? Şimdi ne oldu?
T.aksim G.ezi P.arkı, bir avuç yeşilliği kalmış memleketimin
Taksim’deki tek çayır çimeni. AVM olacak dendi. İnsanlarda ne güzel toplandılar
gittiler eyleme. Eylem dediğime bakmayın sadece protesto, ne kavga var ne bir
sorun. İnsanlar geceliyorlar parkta, çadırlarını almışlar gelmişler. Ne güzel.
Sesi çıkan bir avuç insan. Ama işin aslı öyle değil işte. Gece polisler basıp
alanı b.iber gazı sıkıyorlar çadırların içine. Çadırları yakıyorlar. Bugün de
devam ediyor biber gazı operasyonu. Hatta metro istasyonu girişine sıkıp kapıları
kapatıyorlar. Çoluk çocuk, bebek, yaşlı hepsi mahvoluyorlar içeride. Sokakta
oturan evine gitmeye çalışan, yolu oradan geçen herkes mahvoluyor. İnsanlar
yaralı, ambulans sokulmuyor. Divan oteli yaralılara kapılarını açıyor ama oraya
da gaz sıkılıyor.
Yazarken içim acıyor. Bir resim gördüm p.olis geçerken yolda
duran köpeğin üzerine sıkıyor gazı. Nasıl canım yandı anlatamam. Anne olmanın
da verdiği bir duygusallıkta var. Orada ben de olabilirdim, kızımla geziyor da
olabilirdim. Gezmesem anne olmasam da nasıl dayanır bu sahnelere insan yüreği.
Türk olmaktan değil ama Türkiye’de yaşıyorum demeye
utanıyorum artık.
23 Mayıs 2013 Perşembe
Hedefler
Şimdi düşünüyorum da, eskiden ne çok vaktim varmış. Eve
gelip yemek yedikten sonra neler yapıyormuşum hiç hatırlayamıyorum. Hafta
sonları saat kaçta kalkıyordum, vaktimi nasıl değerlendiriyormuşum hiç biri
aklımda değil. Çocuktan sonra zaman yönetimi gerçekten büyük sorun. Bunun için
düzenli bir hayat yaşamak ve ne yapacağınızı önceden planlamanız lazım. Artık
elimde Belinay’ın kirli bezi varken ve onu atmaya giderken yapacağım 2.adımı
düşünmeye başladım. Başka türlü başa çıkabilmek mümkün değil çünkü.
Dün akşam yazlıklarımızı çıkarttım. Onlar bile o kadar çok
birikmiş ki. Artık dev gibi bir insanım mesela, ve ne kadar rejim yaparsam
yapayım asla içine giremeyeceğim kıyafetlerim var hala dolapta. Dün akşam
temizledim onları. Battal boy çöp torbası poşeti verilecek kıyafet çıktı. Çıktı
da bunları kime vereceğim? Belediyelerin aslında böyle bir hizmeti olmalı.
Gelip evden almalılar. Ama kıyafetleri hazırlıyorsun ve verecek yer bulana
kadar üstünde kalıyor yük olarak.
Belinay’ın küçülmüş kıyafetlerini zaten LÖSEV’e ayırdım. Ama
onları da verebilmek için araba ile gitmem lazım ama araba kullanmıyorum ne
yazık ki.
Gündüz işte olunca, akşam da çocukla uğraşınca kendime
ayıracak zamanım kalmıyor. Manikür pedikür yaptırmayalı çok oldu. Saçlarımın
dip boyası geldi. Kaşlarım İbrahim Tatlıses gibi oldu. Bunlara acil çözüm
bulmam lazım. Manikür ve pedikür için işyeri yakınında bir yer bulacağım. Ama
saçlarım ve kaşlarım için aynı şeyi söyleyemem çünkü onları kendi kuaförümden
başka bir yere yaptıramam.
Dolapların içinin düzenlenmesi ve atılacakların atılması
lazım. Biriktikçe birikiyor çünkü ve ben fazla kalabalığa asla gelemiyorum.
Zaman yönetimi dedim ya, benim zamanımı akşamları keyif yapmak ve televizyon
izlemek alıyor. Bundan böyle akşamları televizyonu minimuma indireceğim. Veya yapacaklarımı
televizyon seyrederken yapacağım.
Araba kullanmayı öğrenmem lazım. 35 yaşıma geldim bunca zaman
hiç yokluğunu hissetmedim ama şimdi şimdi ne kadar gerekli olduğunu anlıyorum.
Arabam altımda olsa gerçekten yapamayacağım iş yok.
Ve en önemlisi rejim. Hamile kalmadan 1 sene evvel
diyetisyen kontolünde rejime başladım. Fıstık gibi kilo verdim. 14 kilo
civarında. Sonra hamile kaldım. Ardından şeker çıktı hep diet hep diet. O kadar
sıkılmışım ki şu anda hiç diet yapasım yok. Ama kilolarım olduğu gibi duruyor.
E yanında insülin direnci de var. Veremiyorum haliyle. Kilodan çok artık sağlık
canımı sıkmaya başladı. Şeker hastası olma potansiyelim var ve ben kilo vermek
için çaba sarf etmiyorum.
Eliptik bisiklet: Her akşam 10 dakika üstüne çıkabilmeliyim
hiç olmazsa…
Gibi gibi gibi hedeflerim var. Bakalım ne kadarını
uygulayabileceğim.
16 Mayıs 2013 Perşembe
Arkadaşlarım...
Arkadaşlarıma yakından bir göz atalımmmm...
Veeeeeee 3 silahşörler. Daha doğrusu Masal ve ben, ve bodyguradımız Doruk (abim olan Doruk değil, ,isim benzerliği). Çok kahrımızı çekiyor Doruk. Devamlı "Doruk Masal'a bak düşmesin, Doruk, Belinay'ı oyala sıkıldı" diyorlar. Ama Doruk, abim olan Doruk'u bulunca beni unutuyor. İlerde hesabını soracağım :)
Ayşe Melis. Aramızda 6 ay var. Melisi'in 1.yaş doğum gününde çekildi. Birbirimizle hiç alakamız yok bu resimde. Herkes çıkarlarının peşinde koşuyor :)
Veeee yakışıklı Efe Kıvanç...İlerleyen zamanlarda babamın Kıvanç ile gidersen gidebilirsin yoksa olmaz diyeceği zamanlar olacak. Şimdiden yalakalık yapayım ben Kıvanç'a :) Bi de yanında çığlık atmamam lazım. Korkuyor, ama alışsın canım, kız milleti cazgırdır :)
Öncelikle Abim Doruk'u tanıtayım size...Kendisinin saçını başını yoluyorum ama sağolsun hiç sesini çıkarmıyor.
Bu da Abimle kuzenim Alara...
İlk tatil arkadaşım Masal. Bu resmimiz Bodrum'da çekildi. Aramızda tam 1 yaş fark var. Ben burda 4 aylığım. Masal'da 16 aylık. O yüzden şimdilik Masal benle ilgilenmiyor. Ama 2 sene sonra tozu dumana kattırıcaz.
Burda da ben 1, Masal 2 yaşında...
Veeeeeee 3 silahşörler. Daha doğrusu Masal ve ben, ve bodyguradımız Doruk (abim olan Doruk değil, ,isim benzerliği). Çok kahrımızı çekiyor Doruk. Devamlı "Doruk Masal'a bak düşmesin, Doruk, Belinay'ı oyala sıkıldı" diyorlar. Ama Doruk, abim olan Doruk'u bulunca beni unutuyor. İlerde hesabını soracağım :)
Veeee 6 ay sonra. Yan yana durmaya başlamışız. Gelişme var :)
Veeee yakışıklı Efe Kıvanç...İlerleyen zamanlarda babamın Kıvanç ile gidersen gidebilirsin yoksa olmaz diyeceği zamanlar olacak. Şimdiden yalakalık yapayım ben Kıvanç'a :) Bi de yanında çığlık atmamam lazım. Korkuyor, ama alışsın canım, kız milleti cazgırdır :)
Bu da Kartal Özgür...Koyu Beşiktaşlıdır aynen benim gibi. Kombineleri alır, maça gideriz artık...
Bu da Halil Efe. İlk defa gördüm kendisini doğum günümde. Çünkü annesi devamlı arkadaşımı alıp Zonguldak'a götürüyor. İstanbul'da oldukları zaman görüşürüz artık.
1 yıl nasıl geçti?
Yazmaya zaman zaman ara verdiğim için Beloş'un gelişim evrelerini buraya koyamadım. Oysa istedim ki bir blogum olsun ve ilerde Beloş bunları okusun.

Kendime koyduğum yeni hedeflerim var. Bunların arasında blogumu ihmal etmeme de bulunuyor.
Evet şimdi başlayalım. Az yazılı bol resimli bir post sizi bekliyor...
Ben doğdum...Doktorum Tayfun Osmanağaoğlu...

Binbir surat derler bana...
Oyuncaklarımla oynadım...
Çok güldüm
Çok ağladım
İlk defa ayaklandım. Suratımdan da belli...Sonra reklamlarla tanıştım...
Bilgisayarla oynadım...Kitap okudum
Hayatın anlamını çok kez düşündüm. Ama sebze çorbası mı oyun mu karar veremedim...
Çok gezdim. Hep pusetlerde uyudum.
İlk yılbaşımı çılgınca kutladım...Yetmedi evde devam ettik, uyutmadılar beni...
Babamla televizyon seyrettim.
Kuaföre gittim. İbibik topuzu yaptırdım.
Gözlük takmaya bayıldım
İlk arabam, pardon uçakmış o :)
İlk trenim
Parmak ucu denemelerim
Odamı dağıttım Piyano çaldım...
Abime hastayım. Kuzenim'e de...
Hasta Beşiktaşlıyım...
Başka takımdansanız döverim...
Ananemle yatak keyfi...
Bu da balkon keyfim...
Çimle tanıştm Elimi süremiyorum...
Ananem bana keçi kulak yapıyo...
En sonunda kıza benzemeye başladım...
Salıncağa bindim ilk defa... Annem beni Bağdat caddesinin tam ortasına koydu. Cesaretli kadın :)
Veeeeee işte 1 yıl böyle geçti...Şimdi önümüze bakalım. İlk hedefim yürümek, ve geçen sene gittiğim Bodrum'da bu sefer denize girebilmek...
15 Mayıs 2013 Çarşamba
23 Nisan...Çocuk bayramı ve Doğum günü
Az laf çok resim var bu sefer. 23 Nisan'ın resmi tatil olması sebebiyle tam gününde kutlayabiliyoruz doğum gününü.
Bizi bu özel günde yalnız bırakmayan ailemize, dostlarımıza, Belinay'ın müstakbel en yakın arkadaşlarına çok teşekkür ederiz.
Böyle güzel bir doğum günü organizasyonu ve dillere destan doğum günü masası ve süsleri ile günümüze güzellik katan Hansel ve Gretel'e ve bugünümüzü ölümsüzleştirip, objektifinden bal damlayan Betül Telli'ye ise ayrıca teşekkürler ederiz.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
























































